Η Δικτατορία της Τέλειας Εικόνας και η Αλήθεια του Προσώπου

Η δικτατορία της τέλειας εικόνας δεν είναι αισθητικό φαινόμενο. Είναι πολιτισμικό σύμπτωμα της εποχης μας. Στη σύγχρονη φωτογραφία, η εικόνα δεν καλείται απλώς να αποτυπώσει, αλλά να εντυπωσιάσει και να επιβεβαιώσει.

​Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου η τελειότητα γίνεται κανόνας και η ανθρώπινη ρωγμή θεωρείται σφάλμα. Η δικτατορία της τέλειας εικόνας επιβάλλει ένα πρότυπο ομορφιάς που δύσκολα αντέχεται από το υποκείμενο.

​Το σώμα λειαίνεται ψηφιακά και το βλέμμα διορθώνεται τεχνητά. Όμως, μέσα σε αυτή την αισθητική ομοιομορφία, κάτι πολύτιμο χάνεται: η μοναδικότητα του προσώπου.

​Η φωτογραφία, όταν υπηρετεί αποκλειστικά την τελειότητα, μετατρέπει τον άνθρωπο σε επιφάνεια. Το πρόσωπο παύει να είναι σχέση και γίνεται αντικείμενο θέασης. Η δικτατορία της τέλειας εικόνας κλείνει τον άλλον μέσα σε ένα πλαίσιο ελέγχου.

​Όσο πιο «τέλεια» είναι μια εικόνα, τόσο πιο αποξενωμένη μπορεί να είναι από την αλήθεια του ανθρώπου. Αντίθετα, μια μικρή ατέλεια —μια ασυμμετρία ή μια αμηχανία— συχνά αποκαλύπτει την πραγματική παρουσία.

​Η αλήθεια του προσώπου δεν βρίσκεται στην εξιδανίκευση, αλλά στη δυνατότητα να αντέξουμε το πραγματικό. Όταν ο φωτογράφος επιτρέπει τη ρωγμή, επιτρέπει και τη συνάντηση. Εκεί η εικόνα παύει να είναι προϊόν και γίνεται σχέση.

​Σήμερα, η δικτατορία της τέλειας εικόνας μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο όταν επανέλθουμε στην έννοια της ευθύνης απέναντι στον άλλον. Η φωτογραφία δεν είναι μόνο φως, αλλά απόφαση.Αν θα χρησιμοποιήσουμε δηλαδη το πρόσωπο ή αν θα το τιμήσουμε.